کابل های زیرزمینی، Backbones و Satalite اینترنت - چگونه به جهان در طول جنگ متصل شوند

ارتباط با استرس: آنچه در واقع شکست می خورد

تعارض مدل تهدید را از "قطعنامه های داخلی" به "اختلال سیستم" تغییر می دهد. رایج ترین الگوهای شامل آسیب فیزیکی به زیرساخت ها، محدودیت های خدمات عمدی، تغییرات مسیریابی ناگهانی، بی ثباتی قدرت و افزایش بار ناشی از حرکت جمعیت و تقاضای اطلاعات است. بر خلاف وقفه های عادی، این شکست ها اغلب مرتبط هستند: یک حادثه می تواند بر قدرت، دسترسی تلفن همراه، توزیع فیبر و حمل و نقل به طور همزمان تاثیر بگذارد.

فیبر زیرزمینی اغلب به عنوان امن در نظر گرفته می شود، زیرا آن را دفن می کند، اما در نقاط ضعف آسیب پذیر باقی می ماند: کولوس، گذرگاه های خیابانی، پل ها، سایت های تجمع مترو و اتصالات طولانی مدت. شبکه های “Backbone” – شبکه هایی با ظرفیت بالا که شهرها، مناطق و دروازه های بین المللی را به هم متصل می کنند – وابسته به تعداد نسبتا کمی از امکانات است که در آن مسیرهای فیبر به هم می پیوندند، جایی که خطوط ارتباطی حامل و در آن سیاست مسیریابی اجرا می شود. اگر این تاسیسات آسیب دیده، منزوی یا از نظر سیاسی محدود شوند، اتصال کل منطقه می تواند به سرعت تضعیف شود.

اینترنت ماهواره ای متفاوت است: می تواند مسیرهای زمینی آسیب دیده و مرزی را دور بزند، اما هنوز به زیرساخت های زمینی، مقررات طیف، دید روشن آسمان و منبع قدرت کار در ترمینال بستگی دارد. ماهواره سحر و جادو نیست، اما می تواند یک گزینه قدرتمند " تنوع مسیر" باشد که در یک برنامه تداوم گسترده تر طراحی شده است.

کابل های زیرزمینی: Backbone قوی، Fragile Chokepoints

شبکه های فیبر زیرزمینی مدرن در لایه ها ساخته شده اند. توزیع محلی ساختمان ها را به کابینت های خیابانی یا گره های محله متصل می کند. تجمع مترو ترافیک را به دفاتر مرکزی، هتل های حامل یا مراکز داده جمع آوری می کند. فیبر طولانی مدت ترافیک جمع آوری شده بین شهرها و دروازه های بین المللی را حمل می کند. عمیق تر که وارد شبکه می شوید، مسیرهای فیزیکی کمتری وجود دارد و خطر تمرکز بیشتر می شود.

فیبر زیرزمینی معمولا بهتر از خطوط هوایی از طوفان های تصادفی محافظت می کند، اما اختلال در زمان جنگ تصادفی نیست. آسیب فیزیکی نزدیک به تقاطع های شناخته شده از زیرساخت های بحرانی اتفاق می افتد: پل ها، تونل ها، راهروهای راه آهن، مبادلات مرکزی و توافق مشترک. حتی اگر یک کابل دفن شود، اغلب در ساختمان ها و امکاناتی ظاهر می شود که تاثیر آن آسان تر است. زمان تعمیرات همچنین می تواند به دلیل محدودیت های ایمنی، محدودیت های مجوز یا دسترسی محدود به مواد و خدمه گسترش یابد.

برای عملیات IT، انتخاب عملی تنوع مسیر است. خرید "دو مدار اینترنت" به اندازه کافی نیست اگر هر دو در یک ساختمان خاتمه یابند، از همان حلقه های مترو عبور کنند، یا در نهایت در همان ارائه دهنده و دروازه بالادست هم جمع شوند. انعطاف پذیری واقعی نیازمند تنوع در مسیر فیزیکی، ارائه دهنده و دامنه مسیریابی بالادستی است.

هنگام ارزیابی مدارهای زمینی برای تداوم، بر وضوح در مورد تنوع فیزیکی که در آن امکان پذیر است اصرار کنید: نقاط ورود آخرین مایل، تجمع جداگانه مترو و راهروهای مسافت طولانی جداگانه. جایی که حامل ها نمی توانند تنوع مسیر را تضمین کنند، مدارهای را به عنوان گزینه های جزئی اضافی در لایه های بالاتر درمان کنند.

اینترنت Backbones: Paging، Gateways و Routing Reality

“Backbone” معمولا به حمل و نقل با ظرفیت بالا و مسیریابی هسته ای اشاره دارد که شبکه های اصلی را متصل می کند. در شرایط صلح آمیز، ترافیک در نقاط اتصال چندگانه جریان می یابد: مبادلات اینترنتی (IXP)، امکانات اتصال حامل و همتا خصوصی. در طول درگیری، این روابط می توانند به سرعت تغییر کنند. شبکه ها ممکن است مسیرها، ترافیک فیلتر، اولویت بندی دولت یا خدمات اضطراری را ترک کنند یا به دلیل از دست دادن فیزیکی چند گره اتصال، منزوی شوند.

از دیدگاه سازمانی، مهم ترین مفهوم این است که اینترنت یک شبکه نیست؛ بسیاری از شبکه ها با سیاست مسیریابی به هم متصل می شوند. هنگامی که سیاست مسیریابی تغییر می کند، "خدمات قابل دسترسی" شما می تواند تغییر کند حتی اگر لینک محلی شما بالا باشد. خدمات میزبانی شده در یک کشور ممکن است قابل دسترسی باشد در حالی که دیگری کند یا غیر قابل دسترس می شود. برخی از لبه های CDN ممکن است آفلاین باشند و رزولوشن DNS هنوز هم ممکن است در حالی که مسیرهای درخواست شکست می خورند، کار کند.

به همین دلیل تنوع میزبانی چند فرهنگی و جغرافیایی اهمیت دارد. اگر شما می توانید خدمات عمومی خود را از طریق ارائه دهندگان متعدد تبلیغ کنید و مناطق میزبانی جایگزین را حفظ کنید، می توانید از اختلالاتی که یک حامل واحد، یک منطقه واحد داده یا یک راهرو مرزی را جدا می کنند، زنده بمانید.

برای متخصصان فناوری اطلاعات که زیرساخت های عمومی را مدیریت می کنند، انعطاف پذیری کمتر در مورد آخرین میلی ثانیه تاخیر و بیشتر در مورد حفظ حداقل یک مسیر قابل اعتماد برای خدمات انتقادی - هویت، پورتال مشتری، ارتباطات و دسترسی داده های ضروری است.

Subsea و Cross-Border Links: The Global "Arteries"

اتصال بین المللی جهان به شدت به کابل های زیر دریایی و فیبر زمینی مرزی بستگی دارد. مناطق اغلب تنها چند مسیر بین المللی با ظرفیت بالا دارند، حتی اگر به نظر می رسد که بسیاری از ISP های خرده فروشی دارند. در طول درگیری، پهنای باند بین المللی می تواند به دلیل آسیب، تکرار و یا تصمیم گیری های سیاسی محدود شود. اگر ترافیک به مسیرهای طولانی تر مجبور شود، تاخیر افزایش می یابد و کاهش بسته افزایش می یابد، که می تواند پروتکل های رمزگذاری شده مدرن و برنامه های زمان واقعی را غیر قابل اعتماد کند.

این به طور مستقیم بر وابستگی های ابر تأثیر می گذارد. برنامه هایی که نیاز به back-and-forth مداوم با مناطق ابر دور دارند، به سرعت تحت تاخیر و از دست دادن بالا قرار می گیرند. سیستم هایی که می توانند به طور محلی کار کنند – کاهش هویت محلی، صف های محلی، جریان های کاری آفلاین – برای زنده ماندن طولانی تر.

ساده ترین تغییر استراتژیک این است که "اینترنت بین المللی" را به عنوان یک منبع کمیاب در طول درگیری و معماری کار حیاتی برای تحمل پهنای باند خارجی محدود، از جمله امکان اتصال متناوب درمان کنید.

اینترنت ماهواره: چه چیزی است و چه زمانی به آن کمک می کند

اتصال ماهواره اغلب به عنوان یک دسته مورد بحث قرار می گیرد، اما شامل چندین معماری است. ماهواره های جغرافیایی (GEO) به دور از زمین نشسته و به طور معمول تاخیر بالاتری دارند، اما می توانند پوشش گسترده و پیوندهای پایدار ارائه دهند. مدار زمین متوسط (MEO) و کم مدار زمین (LEO) تأخیر را کاهش می دهد و می تواند از طریق خروجی بالا را ارائه دهد، اما نیاز به پیگیری پیچیده تر و بسته به صورت فلکی و دسترسی به شبکه زمین دارد.

مزیت اصلی ماهواره در طول جنگ تنوع مسیر است. این می تواند فیبر محلی آسیب دیده و زیرساخت های تلفن همراه را دور بزند و گاهی اوقات می تواند ستون فقرات زمینی را دور بزند یا مختل کند. برای برنامه ریزی مداوم، ماهواره بهترین حالت به عنوان یک "مسیر حرکت" جایگزین برای ترافیک بحرانی به جای جایگزینی کامل برای فیبر در عملیات عادی درمان می شود.

ماهواره دارای محدودیت های واقعی است: هنوز به قدرت در نقطه پایانی، قرار دادن روشن برای ترمینال، مدیریت شبکه کارآمد و انطباق با مقررات محلی نیاز دارد. همچنین می تواند تحت تاثیر ازدحام، محدودیت های خدمات و وابستگی به ایستگاه های زمینی از راه دور و توافق های اتصال قرار گیرد.

برای تیم های فناوری اطلاعات، سوال عملی “ماهواره یا فیبر” نیست، بلکه “چگونه ماهواره را به طراحی شکست خورده خود بدون شکستن امنیت، هویت و حکومت ادغام کنیم؟” این ادغام جایی است که کار مهندسی واقعی زندگی می کند.

اصول طراحی برای اتصال زمانی که همه چیز خراب می شود

انعطاف پذیری با فرض شکست جزئی ساخته شده است. در طول درگیری، شما ممکن است برق داشته باشید، اما هیچ سیگنال تلفن همراه، اما هیچ مسیر بین المللی یا اتصال متناوب که می آید و به طور غیر قابل پیش بینی است. سیستم هایی که نیاز به “اینترنت کامل” دارند، به طور چشمگیری شکست می خورند. سیستم هایی که می توانند تاخیر، از دست دادن و قطع موقت را تحمل کنند، مفید باقی می مانند.

برنامه های تداوم قوی بر تنوع، ساده سازی و اولویت بندی تمرکز می کنند. تنوع به معنای چندین مسیر مستقل است. ساده سازی به معنای کاهش قطعات و وابستگی های متحرک است. اولویت بندی به معنای حفظ عملکردهای ضروری در هنگام استفاده از خدمات غیر ضروری است.

• تنوع مسیر: حداقل دو روش دسترسی متمایز را در صورت امکان ترکیب کنید (ارائه دهندگان فیبر، بی سیم ثابت یا ماهواره به عنوان یک مسیر اتصال) و تأیید کنید که آنها همان نقاط فیزیکی را به اشتراک نمی گذارند.
• مقاومت در برابر هواپیما: اطمینان حاصل کنید که DNS، هویت و مدیریت کلید همچنان زمانی عمل می کنند که شبکه دچار اختلال یا تقسیم می شود.
• تحمل تقاضا: برنامه های طراحی برای رسیدگی به timeouts، retries و صف با خیال راحت؛ اجتناب از وابستگی های ناهمگن در سراسر لینک های بلند راه.
• قابلیت اطمینان داده ها: اطمینان حاصل کنید که داده های حیاتی در سراسر مناطق تکرار شده و نسخه های محلی برای تداوم عملیاتی وجود دارد.
• وضوح عملیاتی: تعریف کنید که “حداقل خدمات قابل اجرا” به چه معنی است و چگونه به سرعت به آن حالت تغییر دهید.

Multi-ISP، Multi-منطقه و Multi-Cloud: Redundancy عملی بدون فانتزی

برای شبکه های سازمانی، اولین گام دسترسی چند نفره با تنوع قابل اطمینان است. یک مدار فیبر دوم از همان خانواده حامل ممکن است قرمز معنی دار ارائه ندهد اگر آن را به اشتراک گذاشتن مجار، حلقه های مترو و یا دروازه های بالادستی. در صورت امکان، از حامل هایی استفاده کنید که دارای ردپای ستون فقرات مختلف و روابط بین المللی مختلف هستند.

در سطح میزبانی، خدمات حیاتی را در حداقل دو منطقه توزیع کنید که بعید است با هم شکست بخورند. اگر سازمان شما در یا نزدیک به یک منطقه درگیری فعالیت می کند، خدمات عمومی و هویت اصلی را در خارج از منطقه در نظر بگیرید و یک رد پای عملیاتی محلی را نگه دارید که می تواند در حالت اتصال کاهش یابد.

Multi-cloud می تواند کمک کند، اما همچنین پیچیدگی را افزایش می دهد. در شرایط زمان جنگ، پیچیدگی تبدیل به یک مولتیپلتر قطع می شود. اگر شما به دنبال Multi-cloud هستید، آن را به صورت انتخابی تکرار کنید: تنها خدماتی را که واقعا به آن نیاز دارید، استاندارد سازی و observability، و اجتناب از اتصال متقابل-cloud شکننده که در هنگام تاخیر سقوط می کند.

بهترین معماری اغلب یک مدل "دو خانه" است: ادغام یک خانه خارجی پایدار برای هویت اصلی و خدمات مشتری محور با یک خانه محلی برای تداوم عملیاتی، متصل با تکرار که تاخیر را تحمل می کند.

DNS، هویت و اعتماد: نقاط تک پنهان شکست

بسیاری از سازمان ها بر روی Redundancy لینک تمرکز می کنند و کنترل هواپیما را فراموش می کنند. قطع کننده های DNS یا تنظیمات نادرست می توانند خدمات را غیر قابل دسترس کنند حتی زمانی که سرورها سالم هستند. سیستم های هویت می توانند زمانی که به یک منطقه یا یک ارائه دهنده واحد وابسته هستند، شکست بخورند. گواهی و مدیریت کلید می تواند تبدیل به یک بحران اگر تجدید نیاز به دسترسی خارجی که از بین می رود.

برای تداوم، DNS و هویت را به عنوان سیستم های لایه یک درمان کنید. از ارائه دهندگان قوی و معتبر DNS با تنوع جغرافیایی استفاده کنید و اطمینان حاصل کنید که روش های مستندی برای تغییرات اضطراری دارید. احراز هویت طراحی برای شکست ایمن: حفظ امنیت در حالی که امکان دسترسی حداقل به عملیات ضروری تحت شرایط کنترل را فراهم می کند. در صورت مناسب، از حالت های موقتی برای ابزارهای داخلی پشتیبانی کنید که داده های حساس را به صورت خارجی افشا نمی کنند.

ارتباطات امن همچنین به لنگر اعتماد بستگی دارد. برنامه ریزی برای چگونگی حفظ گواهینامه ها، اسرار و کنترل دسترسی در طول بی ثباتی طولانی مدت. هدف شما فقط اتصال نیست بلکه اتصال قابل اعتماد است.

امنیت در شبکه های زمان جنگ: نویز بیشتر، کمتر قابل مشاهده

مناطق درگیری اغلب فشار سایبری را افزایش می دهند: کمپین های فیشینگ، اطلاعات غلط، بدافزار فرصت طلبانه، سرقت اعتبار و تلاش های انکار خدمات. در همین حال، دید شما می تواند به دلیل عدم تقارن، کاهش کارکنان و اتصال ناپایدار به ورود متمرکز و سیستم SIEM کاهش یابد.

حالت ضعیف باید سخت شدن و سادگی را اولویت بندی کند. کاهش سطوح در معرض، سفت کردن دسترسی اداری، ایجاد احراز هویت قوی و اطمینان از پشتیبان گیری و مسیرهای بهبودی مورد آزمایش قرار می گیرد. حفظ دسترسی از راه دور امن، اما اجتناب از اضافه کردن ابزارهای آخرین دقیقه ای که مورد بررسی و نظارت قرار نگرفته اند. اگر شما باید روش های اتصال جدید مانند شکست ماهواره ای را اتخاذ کنید، آنها را در کنترل های امنیتی خود ادغام کنید نه اینکه یک "در کنار" ایجاد کنید. ""

موضع امنیتی انعطاف پذیر در طول جنگ در مورد به حداقل رساندن تعجب است: مدیریت پیکربندی ثابت، سیاست های دسترسی روشن و مجموعه کوچکی از ابزارهای قابل اعتماد که حتی زمانی که پهنای باند محدود است، کار می کنند.

دانلود موسیقی متن فیلم Keep Critical Services Alive

هنگامی که ظرفیت کاهش می یابد، مدیریت پهنای باند تبدیل به یک مهارت تداوم کسب و کار می شود. جلسات ویدئویی، به روز رسانی های بزرگ و هماهنگ سازی غیر بحرانی می توانند پهنای باند کم بالا و ترافیک بحرانی را مصرف کنند. سازمان هایی که عملیاتی می شوند، آنهایی هستند که تصمیم می گیرند، پیش از زمان، چه چیزی مهم تر است.

یک لیست صریح از “خدمات ثبات” ایجاد کنید که باید قابل دسترسی باشد: هویت، ارتباطات داخلی، هماهنگی حوادث، برنامه های تجاری کلیدی و صفحات وضعیت عمومی. اطمینان حاصل کنید که این سرویس ها دارای حالت های پهنای باند پایین تر، Caching تهاجمی و گزینه های تخریب سخاوتمندانه هستند. بهینه سازی به روز رسانی و استراتژی های پچ برای جلوگیری از پیوندهای خسته کننده در طول پنجره های بحران.

برای سایت های عمومی، از استراتژی های Caching و CDN استفاده کنید که بار مبدا را کاهش می دهد و تاخیر افزایش می یابد. نقاط ضعف استاتیک را برای صفحات کلیدی، از جمله به روز رسانی های عملیاتی و کانال های تماس در نظر بگیرید، بنابراین سازمان شما می تواند حتی اگر سیستم های پویا دچار اختلال شوند، ارتباط برقرار کند.

قدرت و امکانات: هیچ شبکه ای یک باتری مرده را زنده نمی کند

اتصال به قدرت بستگی دارد: روترها، سوئیچ ها، مودم ها، نقاط دسترسی و نقاط انتهایی همه نیاز به برق پایدار دارند. در طول جنگ، بی ثباتی قدرت اغلب محدودیت غالب است، نه دسترسی به فیبر. ظریف ترین طراحی شکست خورده شکست می خورد اگر تجهیزات نمی توانند باقی بمانند.

برنامه ریزی ثبات باید شامل انعطاف پذیری قدرت لایه ای برای دنده های حساس شبکه باشد. حداقل، اطمینان حاصل کنید که مسیریابی هسته، فایروال و تجهیزات دسترسی می تواند از طریق قطع برق کوتاه اجرا شود و شما یک برنامه برای وقفه های طولانی تر دارید. قدرت “شبکه های بحرانی” را از بارهای غیر ضروری که ممکن است جدا کنید و مطمئن شوید که نظارت و دسترسی به مدیریت در دسترس خواهد بود زمانی که بقیه ساختمان تاریک است.

همچنین انعطاف پذیری محیط زیست را در نظر بگیرید: بیش از حد گرم کردن می تواند به آرامی تجهیزات را هنگام خرابی هوا بکشد. کنترل های عملیاتی ساده – بارگیری، بستن تجهیزات غیر بحرانی، حفظ جریان هوا – می تواند شبکه را زنده نگه دارد.

آمادگی عملیاتی: کتاب، نقش ها و ارتباطات

در یک بحران، تیم ها به همان اندازه که به سطح آمادگی خود می رسند، به این موقعیت نمی رسند. اتصال زمان جنگ نیاز به یک مدل عملیاتی روشن دارد: چه کسی تغییرات شبکه را ایجاد می کند، چگونه حوادث افزایش می یابد، چه خدمات "به اندازه کافی خوب" به نظر می رسد، و چگونه شما وضعیت را به صورت داخلی و خارجی برقرار می کنید.

کتاب هایی بسازید که ارتباطات ضعیف را در نظر بگیرند. آنها را به صورت آفلاین و در مکان های مختلف ذخیره کنید. مجموعه ای از ابزارهای مورد نیاز برای مدیریت از راه دور و هماهنگی حوادث را تعریف کنید. ایجاد یک روش ارتباطی وضعیت روشن که می تواند بیش از پهنای باند محدود و دسترسی متناوب کار کند.

مهم تر از همه، تمرین شکست خورده است. یک برنامه تداوم که هرگز اجرا نشده است، یک طرح نیست، بلکه یک امید است. به طور منظم تغییر بین ارائه دهندگان، تغییر به مناطق جایگزین، و عمل در حالت های درخواست کاهش یافته است. نکته این است که عدم اطمینان را قبل از رسیدن به عدم اطمینان واقعی حذف کنید.

یکپارچه سازی ماهواره به عنوان یک مسیر پایدار بدون شکستن همه چیز

اگر اینترنت ماهواره ای را برای انعطاف پذیری اضافه می کنید، آن را به عنوان بخشی از شبکه مدیریت شده خود، نه به عنوان یک لینک مصرف کننده تبلیغی درمان کنید. کنترل های امنیتی، نظارت و سیاست های مسیریابی شما هنوز باید اعمال شود. شما می خواهید رفتار قابل پیش بینی را انجام دهید: کدام ترافیک از ماهواره استفاده می کند، تحت چه شرایطی و چگونه از عملیات حساس جلوگیری می کنید تا به یک مسیر مدیریت نشده بروید.

یک الگوی مشترک این است که ماهواره را برای خدمات ضروری ذخیره کنید، زمانی که لینک های زمینی شکست می خورند یا غیر قابل استفاده می شوند. این ممکن است به معنای اولویت بندی هویت و ارتباطات یا نگه داشتن مجموعه کوچکی از سیستم های عملیاتی از خارج باشد. الگوی دیگر استفاده از ماهواره در سایت های دور افتاده است که مدارهای زمینی غیرقابل اعتماد هستند، در حالی که سایت های مرکزی در فیبر باقی می مانند.

هر الگویی که باشد، آن را مستند کنید، آن را نظارت کنید و اطمینان حاصل کنید که با سیاست های سازمان و مقررات محلی شما سازگار است. انعطاف پذیری باید حکومت را تقویت کند، نه آن را دور بزند.

استراتژی داده: Replication، Backups و Offline-First Thinking

"لینک متصل" نه تنها در مورد دسترسی به اینترنت بلکه در مورد حفظ دسترسی به اطلاعات انتقادی و جریان های کاری است. در طول درگیری، شما باید انتظار داشته باشید که داشبورد های ابری، پورتال های هویت و ابزارهای شخص ثالث SaaS ممکن است آهسته یا غیر قابل دسترس باشند. اگر فرایندهای کسب و کار شما به API های خارجی زمان واقعی بستگی دارد، کسب و کار می تواند حتی اگر کارکنان یک لینک اینترنتی داشته باشند، متوقف شود.

یک استراتژی داده ایجاد کنید که از عملیات متناوب پشتیبانی می کند. داده های انتقادی تکراری در سراسر مناطق، و حفظ مجموعه داده های عملیاتی محلی که در آن توجیه شده است. اطمینان حاصل کنید که پشتیبان گیری در بیش از یک مکان ذخیره می شود و روش های بازسازی آزمایش می شوند. ویژگی های آفلاین را برای ابزارهای داخلی کلیدی در نظر بگیرید، بنابراین کارکنان می توانند کار را از طریق قطع برق و تغییرات همگام سازی در هنگام بازگشت اتصال ادامه دهند.

بهترین حالت تداوم، شبکه را به عنوان متغیر رفتار می کند و باعث می شود کسب و کار کمتر شکننده به آن تنوع باشد.

«موفقیت» به نظر می رسد: یک هدف اتصال به زمان جنگ واقعی

هیچ طراحی، اتصال کامل در طول جنگ را تضمین نمی کند. هدف واقعی استمرار کنترل شده است: خدمات ضروری قابل دسترس باقی می مانند، کانال های ارتباطی قابل اعتماد باقی می مانند، داده ها امن باقی می مانند و عملیات می تواند در حالت ضعیف ادامه یابد. هنگامی که شرایط بهبود می یابد، سیستم ها باید بدون ایجاد شکاف های امنیتی جدید یا ناسازگاری داده ها، به راحتی بهبود یابند.

کابل های زیرزمینی و ستون فقرات بهترین عملکرد را هنگامی که آنها دست نخورده هستند، ارائه می دهند، اما آنها خطر را در نقاط معلق متمرکز می کنند. ماهواره می تواند تنوع مسیر ارزشمندی را ارائه دهد، اما باید به طور قابل اعتماد یکپارچه و با قدرت باشد. راه حل واقعی انعطاف پذیری لایه است: مسیرهای مختلف، کنترل انعطاف پذیر، برنامه های تحمل پذیر، داده های قابل اعتماد و عملیات منظم.

برای متخصصان IT، این کار است: طراحی سیستم هایی که زمانی که جهان بی ثبات می شود مفید باقی می مانند و انجام آن به گونه ای است که اخلاقی، سازگار و متمرکز بر حفاظت از افراد، سازمان ها و خدمات انتقادی است.